Inleiding
Ik heb tot nu toe 5 vlamhappertjes gemaakt en ik had me eigenlijk heilig voorgenomen om er nooit meer een te maken. Die dingen zijn doorgaans vreselijk nerveus om diverse en principiele redenen. Als je na iedere demonstratie de cilinder en de zuiger niet goed schoon maakt krijg je ze daarna moeilijk of niet meer aan de praat. Ik sta er altijd met ingehouden adem naar te kijken als ze lopen, bang dat ze van me schrikken en dan de pijp aan Maarten geven. Het zijn net hondjes; die luisteren ook alleen maar naar hun eigen baasjes als die ze tenminste goed hebben afgericht.
Maar gek genoeg knaagt dat wel eens aan mij omdat ze in principe braaf zouden kunnen zijn als ze niet zo zouden vervuilen door de hete en corrosieve brandergassen en als ook de wrijvingen in het hele systeem extreem laag zou zijn en blijven. Dus borrelt er bij mij zo af en toe toch de neiging op om zo'n probleemloos vlamhappertje te ontwerpen, misschien wel tegen beter weten in.
Onlangs borrelde het weer wat toen ik enkele Neodymium magneetjes had gekocht voor een ander doel. Ik bedacht dat het daarmee mogelijk moest zijn om met een constante en relatief erg lage wrijving het systeem aan te drijven dat er voor zorgt dat het vlamgat in de cilinder op de juiste momenten in de cyclus geopend en gesloten wordt. Voorts zou de vervuiling wel eens verwaarloosbaar kunnen worden als ik een grafiet zuiger in een glazen cilinder op en neer zou laten lopen.
Na wat brainstormen en wat overmoed denk ik nu dat deze twee elementen ook heel goed hand in hand zouden kunnen gaan.
Het maken van een vlamgat in een glazen buis dat ook nog goed af te dichten is met een of andere schuif leek mij echter een onoverkomelijk probleem. Maar ik besefte plotseling dat een afgezaagde reageerbuis van nature al twee gaten heeft; dus waarom gaten maken als er al twee zijn? Door het ene gat schuif je de zuiger naar binnen en het andere gat moet je dan cyclisch afdichten en weer openen, hetgeen nog steeds problematisch lijkt. Maar de oplossing van dit probleem werd mij ook weer in de schoot geworpen toen ik een stalen kogel van ca 18mm op de omgezette flens van zo'n reageerbuis legde. Ik stelde vast dat de afdichting dan verrassend goed is, in ieder geval vergelijkbaar of beter nog dan met de klassieke metalen schuif die over een gat in een stalen cilinder op en neer schuift terwijl daar voordurend een hete vlam de zaak staat te verzieken. Ik heb wel het geluk te beschikken over een paar Schott Fiolax hitte bestendige reageerbuizen die bovendien excellent goed aan de maat zijn, ook voor wat betreft de onrondheid van de flens (diameter tolerantie is +/- 0,01mm of minder !); anders zou dit bij voorbaat kansloos zijn natuurlijk. De
Een stalen bol op een glazen buis verdraagt zich ook goed met een magneetsysteem omdat de bol daarmee eenvoudig en contaktloos weg en weer te bewegen is terwijl het glas zich van geen kwaad bewust is.
Ziedaar het basis idee voor dit nieuwe ontwerp dat wellicht een braaf en ook nog jolig hondje kan opleveren.
Het ontwerp
De onderstaande video met nog uitsluitend CAD figuren illustreert de typische kenmerken van dit ontwerp.
1. De cilinder/zuiger combinatie.
De cilinder is een afgezaagde bovenkant van een hittebestendige reageerbuis, dus met de omgezette kraag er nog aan. Deze buis moet een zeer nauwkeurige maatvoering hebben met een bijna onmeetbare onrondheid omdat de zuiger er perfect in moet passen en vooral omdat hier de stalen kogel ook bijna luchtdicht op de kraag moet aansluiten. Ik gebruik hiervoor een reageerbuis van boraatsilicaat glas dat ook als Pyrex bekend staat. Bekende merknamen met excellente kwaliteit zijn Schott Fiolax of Duran; zie:
http://www.lgsbv.com/catalogus/buizen/reageerbuis-fiolax
Ik kort de glazen buis als volgt in:
- Voorzichtig inspannen in de spantang van de draaibank en het buisje met lage snelheid laten ronddraaien;
- Het bekende 0,5mm dikke (rood/bruine) slijpschijfje in de Dremel slijptol zetten en met hoge rotatie snelheid licht tegen het draaiende glas drukken zodat daar een groef in komt op de plaats die je tevoren met en viltstift heb aangetekend;
-Tijdens dit slijpen van de groef het schijfje voortdurend wat nat houden met een penseeltje met terpentine eraan;
- Net zo lang slijpen tot het glas afbreekt ter plekke van de groef; dit kan wel even duren, afhankelijk van de glassoort;
- De kopse kant van het snijvlak wat naschuren met fijn waterproof schuurpapier op een glasplaatje.
Als je dit voorzichtig en met beleid doet gaat het bijna altijd goed. Wel een bril opzetten, je weet maar nooit!De zuiger is van grafiet omdat dit met zeer lage wrijving in de glazen buis op en neer loopt en niet corrosief is. Het is daarom ideaal materiaal voor zuigers in vlamhappers.
2. Het magneetsysteem
De stalen kogel die de bovenkant van de buis cyclisch moet afsluiten en weer openen moet een dusdanige diameter hebben dat die "losjes" op de kraag ligt. Dus niet zodanig klein dat er kans bestaat op inklemming maar ook weer niet groter dan nodig is. Mijn kogel heeft een diameter van 18,3mm en ligt op een buis met inwendige diameter van 16,6mm; de kogel sluit dus af op de kraag door zijn eigen gewicht.
De zwenk arm van het systeem bevat een Neodymium magneet (Ø 8mm x 8) aan zowel de bovenkant als aan de onderkant. Er zijn twee instelbare aanslagen die de slag van deze arm begrenzen. Op de zijkant van het aluminium vliegwiel is een dunne metalen strip gemonteerd over de halve omtrek. E.e.a. moet zodanig worden afgesteld dat daarmee de zwenk arm gedurende de opwaartse beweging van de zuiger (afkoeling en arbeid slag) aan de onderkant in de richting van het vliegwiel wordt getrokken. In die stand van de arm is de bovenste magneet dan zo ver van de kogel verwijderd dat die op de kraag blijft liggen.
Als de zuiger in zijn bovenste positie is aangekomen en aan de aanzuigfase gaat beginnen is de metalen strip op het vliegwiel de onderste magneet juist gepasseerd waardoor de zwenkarm in de richting van de kogel wordt getrokken waardoor die magneet op een gegeven moment de kogel van de glaskraag trekt. In feite wordt de kogel slechts 1 a 2 mm zijwaarts weggetrokken en blijft aan een kant op de kraag liggen zodat er een soort "halve maan" opening ontstaat waarlangs de vlamgassen in de cilinder worden gezogen als de zuiger zich naar beneden beweegt. De kogel ligt dan ook aan tegen de messing overkapping die tevens dienst doet als afscherming voor de vlam voor de magneet. Aldus maakt de kogel een kleine "wippende" en hoofdzakelijk zijwaartse beweging met de bedoeling dat een stuiterend effect vermeden wordt.Zoals op de animaties op de video te zien is werkt de stalen kogel ook als een automatisch overdruk ventiel waarmee voorkomen wordt dat de opgaande beweging van de zuiger op een gegeven moment wordt tegengewerkt, hetgeen een bekend en negatief verschijnsel is bij klassieke vlamhappers met een extern aangedreven schuif.
De voortgang van het project
Tot op heden (26 juli 2011) heb ik alleen nog maar gewerkt aan het ontwerpen en het maken van de CAD tekeningen. Er bestaat dus nog alleen maar iets op papier en dat is geduldig zoals iedereen wel weet.
Ik besef heel goed dat er nog wel risico's aan dit ontwerp zitten. Het Pyrex glas is op zich weliswaar zeer goed bestand tegen temperatuurschokken maar of het ook allemaal goed gaat met een stalen bol er op valt nog te bezien. De stalen bol zal ook wel wat gaan oxideren en of dat de afdichting negatief gaat beinvloeden moet ook nog blijken.
Een andere bedreiging is dat de vlamgassen minder goed afkoelen tegen de glazen wand dan bij een metalen cilinder. Dit zal zich m.i. echter niet meteen wreken maar welicht wel na enkele minuten lopen; iets minder erg en ik zou daar nog mee kunnen leven als het effect niet al te rigoreus blijkt te zijn. Het is wel zo dat de ijle vlamgassen zeer heet zijn met een lage warmte capaciteit waardoor het temperatuur verschil tussen de instromende gassen en de opwarmende glaswand toch nog behoorlijk groot blijft; de wens is hier wel de vader van de gedachte.
Als deze drie bedreigingen mee zouden vallen zie ik eigenlijk geen echte spoken meer op de weg. Dat het motortje principieel een laag toerental zal hebben vanwege de massa traagheid van de kogel en een kleinere temperatuur gradient vind ik persoonlijk eerder een voordeel dan een nadeel als het motortje tenminste gestaag en betrouwbaar zijn rondjes blijft maken. Overigens zou de snelheid nog wel eens mee kunnen vallen omdat de kogel maar een heel kleine slag maakt.
De praktijk zal uit moeten maken of ik te optimistisch ben geweest of dat het geluk aan de zijde van de domme was of, zoals mijn Amerikaanse vrienden zeggen: "the proof of the pudding is in the eating".
Ik ga dus nu beginnen aan de bouw van deze sterk afwijkende vlamhapper en zal mijn vallen en opstaan weer van tijd tot tijd registreren in een soort logboek op deze pagina. Als ik het ding goed aan de praat krijg zal ik dit met grote trots laten zien. Mocht het mislukken dan zal ik het mooi oppoetsen en toevoegen aan mijn "fantasie galerij".
Logboek
26 juli 2011
Ik denk nog ca 2 dagen nodig te hebben om het tekenpakket in detail af te maken, zodat ik dan kan beginnen met de bouw. Ik zal het tekenpakket pas beschikbaar stellen als ik zeker weet dat het motortje naar behoren loopt. Ik schat in dat ik dat over 3 tot 5 weken wel weet, ijs en weder dienende.26 juli 2011
Vandaag heb ik de grafiet zuiger gemaakt en getest of die in de glazen buis blijft hangen als ik de kogel op de flens leg. Dat was het geval, dus deze eerste en belangrijke en crusiale hobbel lijkt genomen! Als dat namelijk niet het geval zou zijn geweest had ik het project wel kunnen vergeten denk ik omdat daar weinig of niets aan te veranderen zou zijn geweest.
Voorts heb ik met een spiritus vlam de bal boven op de glazen buis samen met de glasflens verhit en voorlopig blijft alles heel. Ik zie ook nog geen aanloopkleuren op de bal. Ook dit ziet er dus voorlopig goed uit!
Ik kan nu dus met enig vertrouwen de rest van de vlamhapper gaan bouwen.
4 augustus 2011
De vlamhapper is zo goed als klaar. Ik heb nog 2 wijzigingen aangebracht:1. De kap over de stalen kogel die dienst doet als aanslag voor die kogel en tevens om de vlam af te schermen van de bovenste magneet heb ik in feite gehalveerd en bevestigd aan de andere kant van de ring die de glazen cilinder vast klemt. Daardoor zal die veel minder warm worden en de vlam wordt er nu ook niet door gehinderd.
2. Tijdens het afstellen van de zwenkarm met de twee magneten ik heb ontdekt dat de bladveer aan de bovenkant niet nodig is omdat de bovenste magneet altijd voldoende wordt aangetrokken in de richting van de stalen kogel zodat die ook zonder bladveer in de richting van de kogel beweegt als de onderste magneet zich buiten het gebied van de 180 graden strip op het vliegwiel bevindt. Zo wordt het nog veel simpeler omdat er weer wat wegvalt om af te stellen. Op de plaats waar de bladveer zat heb ik nu een vaste aanslag gemaakt die er voor zorgt dat de onderste magneet ca 1mm van de strip op het vliegwiel vandaan blijft.Morgen nog een kleinigheid afwerken en dan zal ik enkele foto's op deze pagina zetten. Als ik hem morgen ook nog aan de praat zou krijgen zal ik ook nog een filmpje maken.
6 augustus 2011
Het ding staat nu helemaal in elkaar en dus heb ik de foto's kunnen maken; zie hieronder en rechts boven aan de pagina.
Ik heb natuurlijk ook gauw even geprobeerd of hij wilde lopen, maar dat is nog niet het geval. Als ik het vliegwiel met de hand langzaam rond draai doet alles het wel precies zoals ik dat voorzien heb; echt grappig om te zien. Het ding vertoont met de vlam ook wel enig teken van leven maar hij blijft niet lopen en doet raar. Ik denk dat ik weer wat over het hoofd heb gezien: de zwenk arm loopt met zware tikken tegen de twee aanslagen aan door de forse aantrekkingskrachten van de magneten. Daardoor treden er kortstondige trillingen op en ik vermoed dat daardoor de stalen kogel niet (of te laat) stil ligt op de flens van de glazen cilinder waardoor die niet voortdurend daarop goed afsluit. Omdat het allemaal erg snel gaat kan ik dat echter niet echt zien. Het kan ook wel zijn dat de timing nog wat moet aanpassen.
Kortom, ik moet nog wel wat experimenteren om het ding aan de praat te krijgen, maar dat is vrijwel altijd het geval als een model net in elkaar staat; dat ben ik dus wel gewend.
Na het weekend ga ik er mee verder.6 augustus 2011
Ik geef het niet graag toe en ik geef niet gauw op, maar ik denk toch echt dat ik dit aardig maar brutaal tuigje niet aan de praat zal krijgen, althans niet volgens dit concept. Wel jammer maar eigenlijk ook niet zo'n grote verrassing omdat er bij voorbaat wel behoorlijke risico's aan zaten. Het had gekund, maar dit keer was het geluk niet aan mijn zijde.
Een belangrijk probleem kwam toch nog uit een onverwachte hoek. Op het moment dat de metalen strip de onderste magneet voorbij gaat wil de magneet deze strip eigenlijk niet verlaten ondanks het feit dat hij daar niet tegen aan zit. De magneet trekt dan zo hard aan de rand van de strip dat het wel lijkt of de motor vast loopt. Op dat moment staat de zuiger onder in de cilinder en wil dan aan zijn arbeidslag beginnen omdat de vlamgassen op dat moment opgesloten zitten en aan het afkoelen zijn (zie de animatie op de video). De kracht die dan op de zuiger wordt uitgeoefend is echter laag, zoals dat bij alle vlamhappers het geval is, in ieder geval veel lager dan nodig is om de magneet los te trekken van de metalen strip op het vliegwiel. Ik heb nog wel proeven gedaan met veel kleinere en dus minder krachtige magneten, maar dat mocht niet baten. Met minder krachtige magneten wordt het afstellen bovendien een stuk kritischer omdat de kogel nu eenmaal van zijn plaats moet worden getrokken door de bovenste magneet en de aantrekkende kracht die daar optreedt moet later sowieso weer overwonnen worden door de onderste magneet.
Ik dacht dus dat dit magneetsysteem een bijna wrijvingsloos systeem zou opleveren, maar ik had buiten de waard gerekend. De mechanische wrijving kan dan wel vrijwel nul zijn, maar de magneetkrachten die daarvoor in de plaats komen op het moment van overgang bij het uiteinde van de metalen strip zijn wellicht nog dodelijker!
Uit pure wanhoop heb ik de onderste magneet nog vervangen door een heel klein kogellagertje dat tegen de metalen strip op en af loopt zoals dat gebruikelijk is bij een nokschijf systeem; zie onderstaande tekening:
Het ding maakte toen waarachtig enkele slagen, maar eigenlijk meer niet dan wel en na korte tijd was het ding weer zo dood als een pier. De kracht om het kogellagertje over de nok te trekken was dus wel aanzienlijk minder geworden, maar het vermogen van de motor bleek nog steeds ontoereikend. De stalen kogel kreeg ook aanloopkleuren door de vlam die er tegen aan speelt en er trad ook een bruinachtige vervuiling op rondom de spleet waar de vlam naar binnen wordt gezogen, zowel op de kogel als op het glas. Ik had het gevoel dat de kogel daardoor niet meer goed afsloot op de flens van de glazen cilinder. Toen ik dat wilde checken door handmatig op de kogel wat aan te drukken brandde ik mijn vingers maar er kwam daardoor ook nog een klein barstje in de flens van de glazen cilinder. Misschien veroorzaakt door mijn schrikreactie want tot dan toe had de glazen buis letterlijk en figuurlijk geen krimp gegeven. Ik kreeg het idee dat het mijn straf was voor al deze pesterijen. Ik heb mijn vingers meteen in een emmer water gedompeld en behalve een kleine blaar heb ik daar niets aan over gehouden afgezien van enige frustratie die overigens snel wegebde. Ik had mij immers vooraf niet meer dan 50% kans gegeven en dit keer zat ik aan de verkeerde helft daarvan.
Vermoedelijk wordt het gebleken erg lage vermogen ook nog mede veroorzaakt door het feit dat de vlamgassen veel minder goed afkoelen tegen een gazen cilinderwand dan tegen een metalen wand. Ik kan dat effect nu niet scheiden van een eventueel lek langs de stalen kogel. Misschien treden beide effecten wel tegelijk op en versterken elkaar dan in negatieve zin.
Alles bij elkaar heeft het er toe geleid dat ik dit "stunt motortje" voorlopig in mijn "fantasie galerij" heb gezet en ik eerlijk gezegd denk ik dat hij daar niet meer uit komt. Daar stond tot op heden nog maar één van mijn modellen in (4-takt verbrandingsmotor met roterende zuigers) en die heeft dus nu gezelschap gekregen. In totaal heb ik een kleine 40 motortjes gemaakt en als er daarvan maar 2 dood geboren worden mag ik eigenlijk niet klagen; je kunt niet alles hebben. Ik ben er leuk mee bezig geweest, maar het was een beetje de goden verzoeken en goden kunnen rechtvaardig maar ook streng zijn.
Om de frustratie wat weg te werken ben ik maar begonnen om mijn werkplaats grondig op te ruimen en alles wat los en vast zit weer opnieuw in de verf te zetten. Dat was na tien jaar geen overbodige luxe volgens mijn echtgenote die zich nogal vaak ergert aan rommel daar. Dat gaat mij zeker tien dagen kosten maar dan kan ik intussen bedenken wat het volgend project wordt. Misschien dat een werkplaats die gaat lijken op de huiskamer zoals mijn vrouw die in stand houdt mij de volgende keer meer geluk brengt.
9 oktober 2011
Nieuwe ronde nieuw geluk ??
Een week geleden heb ik deze "Magneto" Vlamhapper toch weer uit de gallerij kast gehaald omdat het dumpen van dit project toch aan mij knaagde maar ook omdat ik wat nieuwe ideen kreeg.
De reden van het falen was dus het onvermogen van de motor om de aantrekkende magneetkracht te overwinnen op het moment dat de onderste magneet de stalen strip op het vliegwiel moet verlaten. Het ligt dus voor de hand dat het opvoeren van het motorvermogen een oplossing zou kunnen zijn.
Zonder dat ik daar bewijs voor had achtte ik de kans groot dat het lage vermogen het gevolg was van het feit dat het glas van de cilinder de vlamgassen slecht of wellicht helemaal niet afkoelde. Glas is namelijk een uiterst slechte warmtegeleider en dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken en een aluminium cilinder gemaakt. Deze cilinder heeft aan de bovenkant een konische zitting waar de stalen kogel op rust, vergelijkbaar met de kogel op de flens van de glazen cilinder.
En waarachtig, de motor vertoonde plotseling ernstige tekenen van leven hetgeen voor mij bevestigde dat de vlamgassen veel beter afkoelen in de aluminium cilinder met een groter motorvermogen als gevolg. De motor liep dus min of meer, maar nog steeds viel hij regelmatig stil op het moment dat de onderste magneet de de metalen strip moest verlaten. Ik heb nog geprobeerd om het krachtenspel van beide magneten nog wat te optimaliseren en soms resulteerde dat in even goed lopen, maar het afstellen bleef toch uiterst kritisch; een duidelijk randgeval dus. Ik heb zelfs nog zeven magneetjes in het vliegwiel gemaakt in plaats van de metalen strip die de onderste magneet in de zwenkarm wegdrukken in plaats van aantrekken maar nu kreeg ik hetzelfde probleem en wel bij het oplopen van de eerste magneet. Die wil de magneet in de zwenkarm van zich af duwen en om dat te overwinnen is weer diezelfde kracht nodig die de motor blijkbaar (net) niet kan opbrengen.
Ik heb het nog gekker gemaakt door het hele magneetsysteem te verwijderen en op de zuiger een nokje te maken dat de kogel even los stoot van zijn zitting als de zuiger in zijn bovenste positie komt waardoor de vlamgassen naar binnen worden gezogen als de zuiger weer naar beneden beweegt. Maar dat kan natuurlijk alleen goed werken als de kogel pas terug valt op zijn zitting als de zuiger in zijn onderste positie is aangekomen. Nu duurt het inderdaad wel even voordat de kogel weer tot rust komt op zijn zitting en ik stond wel even raar te kijken toen de motor af en toe even liep. Maar dit proces is natuurlijk op deze manier niet beheerst te timen omdat de kogel zijn eigen gang gaat en de ene keer te vroeg en de andere keer te laat de cilinder afluit. Alleen als hij dat toevallig en even precies op tijd doet loopt de motor, maar niet lang dus.
Al deze experimenten hebben mij echter wel belangrijke feiten geleerd:
1. De combinatie van een grafiet zuiger in een aluminium cilinder blijkt in dit geval (en tegen mijn verwachtingen in) een heel goede te zijn. Er ontstaat een heel dun grafiet filmpje op de wand van de cilinder waardoor de zuiger probleemloos soepel op en neer blijft gaan. In tegenstelling tot al mijn andere vlamhappers heeft deze combinatie blijkbaar geen last van vervuiling door residuen van de hete en natte vlamgassen of andere aanslag zoals roest. Dit is een bijzonder belangrijke vaststelling omdat het oplopen van wrijving door vervuiling een ernstig nadeel is van vrijwel alle vlamhappers.
2. De stalen kogel sluit goed af op de konisch zitting in de aluminium cilinder en, belangrijker nog, hij blijft dat steeds doen ondanks lange en voortdurende verhitting van de kogel en het aluminium door de spiritus vlam. Het ziet er dus naar uit dat dit geen probleem zal opleveren.
3. Ik kan de tegenwerking van de magneetkrachten grotendeels elimineren door enkel het kleine bovenste magneetje te handhaven en de kogel dan iets op te tillen met een nokje op de zuiger als die in zijn bovenste positie is gekomen. De kogel zit in messing kokertje en kan daarin met enige ruimte in vertikale richting bewegen. Het magneetje is zodanig opgesteld nabij dit messing kokertje dat die de kogel invangt als die door de zuiger naar boven opgestoten wordt waardoor de opening voor het inzuigen van de vlamgassen gehandhaafd blijft. Als de zuiger in zijn onderste positie is aangekomen wordt de magneet heel even van de kogel weggedraaid waardoor die op zijn zittng terug valt. De kogel blijft daar dan liggen omdat hij buiten het magneet veld is gekomen en ook omdat de kogel op zijn zitting gedrukt wordt door de onderdruk die onmiddelijk daarna in de cilinder ontstaat. Als de zuiger weer boven is herhaalt zich dit proces.
Het wegdraaien van de magneet kan eenvoudig worden gerealiseerd met een simpel pennetje aan het vliegwiel dat op het juiste moment het zwekarmpje even een kleine slag laat maken. De timing is dan een kwestie van het vliegwiel op de juiste plaats ten opzichte van de krukas zetten.
Zoals wel meer het geval is denk ik weer de oplossing gevonden te hebben, maar nu geloof ik er nog in ook.Ik ben nu bezig met het systeempje op te bouwen zoals onder punt 3 beschreven is. Over een dag of wat zal ik hier wat tekeningen en ander beeldmateriaal tonen zodat het allemaal wat duidelijker wordt. Wie weet loopt het gekke ding dan ook. Koeien vangen geen hazen maar ik ben geen koe.
20 oktober 2011
Geen geluk.
Ik ben weer maar eens te optimistisch geweest. Als ik met de hand het vliegwiel rond draai verloopt het proces precies zoals ik het wil hebben: de kogel wordt even opgewipt door het nokje op de zuiger als die in zijn bovenste positie is aangekomen en de magneet vangt de kogel dan keurig op zodat de vlamgassen naar binnen gezogen worden als de zuiger zich naar beneden beweegt. Als de zuiger in zijn onderste positie is aangekomen wordt de magneet even weg getikt door het mechanisme en de kogel valt op zijn zitting.
Op het oog alles prima dus, maar afgezien van een zeldzaam teken van leven krijg ik de motor met geen geweld aan de praat. Ik heb alle denkbare oorzaken onderzocht, maar het ding geeft zijn geheim niet prijs. Ik ben werkelijk twee weken continu mee bezig geweest met vele experimenten die mij veel tijd hebben gekost omdat ik daarvoor meestal nieuwe onderdelen moest maken. Ik zal de lezer niet vermoeien met een volledig verslag hiervan om te voorkomen dat ik alleen maar verwarring schep en omdat het voorlopig toch tot niets heeft geleid.
Ik begin het angstige gevoel te krijgen dat het probleem fundamenteel is: de kogel sluit welliswaar goed af op zijn zitting in stationaire toestand, maar als die ook maar even stuitert op het moment dat die op zijn zitting terug valt wordt de onderdruk in de cilinder meteen teniet gedaan. En dat is fataal voor een vlamhapper die van nature toch al een erg laag vermogen heeft door de geringe onderdruk in de cilinder.
Ik kan het stuiterverschijnsel welliswaar niet vast stellen omdat het proces daarvoor veel te snel verloopt, maar ik kan niets anders meer bedenken. Als ik geen idee krijg en/of kans zie om dat stuiter verschijnsel te elimineren zal dit ontwerp definitief in de ijskast staan. De kans dat die daar ooit nog levend uit komt acht ik gering tenzij ik nog een keer een bevlieging krijg. Zolang dit niet het geval is beschouw ik dit project als beeindigd. Zo af en toe met de beide benen op de grond gezet te worden hoort ook bij deze hobby.
